Sugilanon: Ang hulagway

Ma. Vera Naome C. Flores
Cebu City

NABASA sa akong mga luha ang photo album namo ni Christopher nga gikuptan sa nagkurog kong mga kamot. Sa akong pamatyag nawad-an kog umoy samtang nagtindog ko sa daplin sa Marcelo Fernan Bridge. Nag-ambo ko ngadto sa dagat. Dunay mga tawo nga mitan-aw nako.

May mga sakyanan nanghunong. May kabalaka ang nawong sa mga tawo. Nagtuo sila nga moambak ko sa taytayan kay maghikog.

“Adyos, Chris,” midanguyngoy ko. Ug giitsa ko ang photo album ni Chris ngadto sa dagat. Miginhawa kog lawom.

Gabii na sa akong pagpauli. Mabalak-on si Mama Thelma ug Papa Edgardo. Gigakos ko sa naghilak kong inahan nga wa na makapugong sa iyang mga luha. May rason si Mama nga maguol. Ganinang buntag pa kong mibiya sa balay, wa ko moadto sa akong opisina.

“Ganiha ra ming nagpangita nimo, Regine. Gitawgan namo ang mga paryente nato dinhi sa siyudad ug ang tanan mong kaila, pero wa sila masayod kon hain ka.”

“Nagpahuwas sa kaguol, Ma.” Luya, way kadasig ang akong tingog. “Di na ko gusto nga makakita sa mga hulagway ni Christopher. Ang among photo album ako nang gilabay sa dagat. Gikaon na kini sa mga balod. Gipanghimaraot ko ang adlaw kanus-a nagkaila kami.

Gitunglo ko ang panahon nga gidawat ko ang iyang gugma. Bakakon siya, Ma! Maluibon siyang dako!”

Nagbakho ko nga misulod sa akong kuwarto. Natulog ko nga basa ang mga mata sa akong mga luha. Ug sa akong katulugon mihulma ang tanan nga kalipay sa sinugdanan apan kasakit ang gisangputan.

“Ayaw kabalaka, Regine. Duha ka tuig ra ang akong kontrata sa Qatar. Human ani,
magpakasal ta,” nanaad si Christopher.

“Maghuwat ko sa imong pagpauli, Chris.” Mikabyon ko sa liog ni Chris. Dugay nag-akob ang among mga ngabil. Gihatod ko siya sa airport. Puno sa emosyon ang among paglinay-anay. Puno sa mga saad.

Apan mabudhion si Chris. Nakigrelasyon siyag Pinay sa Qatar. Nakalimtan niya ang iyang gipasalig nako. Karon, wa na siya nga akong Makita. Wa na siyay hulagway nga akong makita.

NANGLABAY ang mga adlaw. Naalim na ang samad sa akong kasingkasing. Apan usa ka gabii sa akong pagpauli misurok akong dugo pagkakita sa dakong hulagway ni Christopher diha sa ibabaw sa pasistor sulod sa akong kuwarto.

“Ma! Ma! Nganong nia sa akong kuwarto ang hulagway sa mabudhion?” milanog ang akong tingog. Mikagot ang akong mga bag-ang. Apan di si Mama ang misanong sa akong tawag. Di si Mama ang misulod sa kuwarto.

“Ako ang nagbutang anang hulagway, Regine!”

“Traydor ka, Chris. Mabudhion ka!” gipukpok ko ang dughan ni Christopher. Midanguyngoy ko. Gigakos ko ni Chris. Ug nawad-an kog kusog aron molingkawas sa hugot nga paggakos niya kanako.

“Bakak ang imong nasayran, Regine. Nagmatinud-anon ko nimo. Si Mama Teresita ang nagpasiugda sa tanan kay wa siya makagusto nimo. Pero karon, nakasabot na siya nga way makapugong sa atong gugma. Magpakasal na ta, Regine!” saysay ni Christopher.

Igo na ang mga pulong ni Christopher nga akong nadungog aron malukmay ang akong kasingkasing. Mipiyong ko dihang nabati ko nga midapat ang iyang mga ngabil sa akong mga ngabil. (KATAPUSAN)