Sugilanon: Lawos na ang bulak

Bartolome Man. Panilago
Lacaron, San Fernando, Cebu

HAPIT na lang ilabay ni Ulang ang samin nilang karaan. Napikal man siya nga nagsud-ong sa iyang hitsura, nga pulos na kunot ang iyang aping.

“Magbasol ka ra unya, Ulang, inig-abot sa panahon nga ikaw matiguwang,” nahinumdom siya sa gisulti ni Nanay Iska niya nga taudtaod nang nabiyuda kang anhing Tatay Bador niya. “Grabe ka man kapilian sa mga lalake nga nangindahay sa imong kaanyag.”

Gipalapos lang kini ni Ulang sa iyang pikas dunggan. Kaniadto god sa iya pang kabatan-
on punsisukan sa kaulitawhan ang ilang balay nga magpulihay og diga ug pag-amoral kaniya. Usa nga lunod-patay niyang maghahalad mao si Oming.

“Pakamatyan ko kining gugmaha, Ulang, alang ra gayud kanimo!” matod ni Oming.

Apan gikataw-an lang niya si Oming. Sa tinuoray wa gyud siya mahigugma niini tungod kay dili maayog hitsura ug usa lang ka magbabaol. Gusto niya guwapo ug maayo ang pagkabutang.

Mga tuig nanglabay. Walay napilian si Ulang sa mga lalake nga nangulitawo niya. Nahimo siyang dalagang guwang. Si Oming sab nagpabilin nga ulitawong guwang tungod sa iyang gugma kang Ulang. Nangapo na ang mga katalirungan og edad ni Ulang. Nagkaanam na og panglugnas ang kahubag sa iyang pamayhon. Labaw pa sa bayingbaying ang iyang dagway nga gikaputan na sa kunot sa panahon.

Prakkkkk! Napino-pino pagkabasag ang karaang samin nga gihapos ni Ulang sa salog.

Mihilak siya. Midanguyngoy sa taman. Usa na siya sa pipila ka mga dalagang guwang sa ilang dapit sa Pitalo. Nag-inusara na lang siya pagpuyo sa karaan nilang balay sukad mitaliwan si anhing Nanay Iska niya.

USA ka gabii may nanangpit sa iyang ngalan. Giablihan ni Ulan gang pultahan.

“Puwede ba, Ulang, nga mami­sita ko karon sa inyong balay?” nagkanguhal si Oming nga
namulong.

“Saka ngari, Oming,” tubag ni Ulang nga mapahiyumon.

Samtang sila nagkukabildo, kanunay ipunting ni Oming ang iyang mga mata sa panagway ni Ulang, nga subra pa sa nalugnas nga nangaging katuigan. Wa na ang kanhing kabus-ok sa iyang lawas ug kalamurok sa mga aping. Karon si Ulang nanimaho na lang og upos sa tabako. May nasingo si Oming nga baho sa usa ka baklag nga butang gikan sa usa ka parte sa lawas ni Ulang.

“Ming, hain na man kadtong imong limbationg pulong nga nakalukmay sa akong kasingkasing?” pangutana ni Ulang.

Kapaulion si Oming kay nasigpatan niya nga ang kanhing lumoy nga mga tudlo ni Ulang karon nangunot na. Mitindog si Oming ug mikanaog sa hagdanan. Ang kainit sa kanhi niyang kaibog kang Ulang, karon ingon sa nasubhan sa bugnaw kaayong ice-water.

“Ming, please ayaw ko biyai!” nagpaninggit si Ulang. Giagpas niya si Oming sa silong ug gipatikan sa mga halok.

Namugnaw si Oming. Ingon sa kalit siyang gitakigan sa katugnaw. Buot siyang molugnot sa kahugot sa gakos ni Ulang.

Unya may gihagawhaw si Oming kang Ulang. “Hinumdomi kini, Ulang, nga ma­ngalimyon lang ang mga bulak sa panahon sa tingpamuklad. Karon lawos ka na ug wa nay kahumot.” Ug mipaturatoy paglakaw si Oming nga wala na molingi pa kang Ulang kinsa nagpadayon pagdanguyngoy. (KATAPUSAN)