SIYA akong gidamgo nga siya nagdamgo kanako.

Sa kalibutan sa among mga damgo, akong gilugit ang akong dughan ug gibira ang akong kasingkasing ug gihalad ko kini kaniya. Apan wala niya dawata ang akong gasa.

Nahibulong ko. Gipugos ko siya sa pagdawat.

“Dawata kini. Dili kini mapalit og salapi. Dili kini mabayran og bulawan,” ma­tod ko.

Milingo-lingo siya. Mihi­kap si­ya sa akong wala nga aping ug mitutok nako.

Ang iyang mga mata, iyang mga mata… Mag­lisod kog hulagway sa iyang mga mata. Adunay mga misteryo sa kalibutan nga angay na lang biyaan ug pasagdang molipang o malawos sa ilang kaugalingon.

Naay mga misteryo nga dili angayang ugkaton ang gamot kay wala koy kasayuran kon duna ba gyuy mga gamot nga modugtong nako sa katin-awan. Buot kong lumsan sa iyang kaugalingong gahom.

Milingiw siya nako ug milakaw pahilayo. Sa akong pagsabot, nakabantay siya nga nakabantay ko sa iyang pagtutok.

“Ayaw na ko pangutan-a; kahibawo na ko sa imo untang ipangutana,” matod niya.

Mihunong siya ug miatubang kanako.

“Ayaw to hatagi og mga kahulogan ang akong taras ganiha.”

“Ug nganong dili, Day?”

“Alkanse ka. Wala koy gihatag nga kahulogan sa akong paghikap ug pagtutok nimo.”

“Dawata na kining gasa ko.”

“Sa dili madugay, dili na kana mopitik. Mag-unsa man ang kasingkasing kon dili na nimo madungog ang iyang tinagubtob?”

“Kini ang akong ebidensiya nga ikaw ang mohipis ug motipig,”

“Dong, ang pagbati dili mahikap. Ayaw ipa­sangil nga giputos sa imong ka­singkasing ang imong pagbati kay ang tinud-anay nga pagbati usa ka multo nga naghamok karon sa imong hunahuna.”

“Buot mong ipasabot akong utok ang akong ihalad nimo?”

“Wala ko magsugyot nimo ana. Igo lang kong mitug-an sa kamatuoran nga dugay na nimong gitalikdan.”

Gibalik nako ang akong kasingkasing sa iyang nahimutangan ug nakabatyag ko nga wala na kini magpitik. Gidaitol niya ang iyang walang dunggan sa wala kong dughan.

“Malinawon na ang imong kasingkasing sa tanghaga nga naglimbong kanimo,” matod niya. (Katapusan)