SILBIDORA si Rose sa usa ka dakong karenderiya sa dakbayan sa Lapu-Lapu nga gipanag-iya sa magtiayong Del Mundo. Matahom si Rose; buotan ug kugihan. Gipangga siya sa iyang mga agawon.

Tungod sa gipakita niyang maayong kinaiya midaghan ang ilang mga suki. Usa niini si Brian nga ordinaryo lang nga trabahante sa kompaniya nga tupad sa kan-anan nga iyang gialagaran. Anha si Brian mamahaw, maniudto ug manihapon sa kan-anan diin si Rose mag-alagad. Gituyo kini ni Brian aron pirme siyang mahiduol kang Rose nga iya nang hinigugma. Bisan nabatyagan ni Brian nga magkulismaot ang mga dagway sa mga agawon ni Rose kon makakita kaniya, wala kini niya baliha.

Dihay usa ka higayon nga gisabligan si Brian og usa ka kabo nga tubig sa agawon nga babaye ni Rose. Nabasa gyud ang polo shirt ni Brian ug naminsok ang iyang nawong. Gibati og kaluoy si Rose kang Brian, apan igo lang siyang miduko. Dili siya makahimo pagsukmat sa iyang mga agawon, kay sila maoy nagsuweldo kaniya.

May mga higayon nga mohuwam siyag kuwarta sa iyang mga agawon, busa gipalapos na lang niya sa pikas dalunggan ang tanan nilang pagtamay kang Brian.

“Ayaw na lang pag-anhi dinhi, Brian,” matod ni Rose usa ka higayon niana. “Kay hilabihan kaigihan king akong mga agawon, ilabi na kon atol sa tingkaon.”

Dili sab si Brian makapamisita kang Rose panahon sa gabii kay mosira na man ang karenderiya. Labaw sa tanan, kapoy na sab ang lawas ni Rose tungod sa daghang gimbuhaton niya.

“Pila may suhol nimo, Rose, sa matag adlaw? pangutana ni Brian usa ka higayon niana.

“Ngano man, imong pun-an?” ni Rose. “Saba diha, Brian, uy! Unsa ba gyud ang tinuod nga hinungdan nga kanunay man ka magyampungad dinhi?”

“Tungod sa atong gugma, Rose!” ni Brian. “Dili ko igsapayan nga motamihid kanako ang mga tawo sa kalibutan. Ang mahinungdanon nga nagkahigugmaay kita. Ug andam kong magsakripisyo alang nimo. Ihatag ko ang bisan unsay gusto nimo.”

“Hilom diha, uy! Trabahante ka ra man, parehas nako. Bisan pag tipunon nato atong suweldo, dili pa kini paigo kon minyo na ta.”

Paglabay sa tulo ka buwan wala na makita ni Rose si Brian. Gimingaw na si Rose kang Brian. Usa ka adlaw nahisuroy si Rose sa dapit diin si Brian magtrabaho. Matod pa sa mga kauban ni Brian sa trabaho, si Brian nag-abang lang sa gamay nga balay sa iyang Tiya Andrea. Miadto siya sa balay ni Andrea ug nahingangha siya kay sumala sa Tiya ni Brian ang ulitawo atua sa Manila. Mopalit kuno si Brian og prangkisa sa dakong kan-anan nga ang ngalan mao ang Honeybee. Nahisagmuyo si Rose pagkasayod niini. Wala man gyud kini hisguti ni Brian kang Rose kaniadto. Ug misamot ang iyang kahingangha dihang gisultian siya sa Tiya ni Brian nga kini anak og asiyendero ug nagtakuban lang isip yanong mamumuo.

Usa ka Dominggo sa buntag niana misuroy si Rose sa siyudad sa Sugbo aron maglingaw-lingaw. Nahiagi siya sa usa ka bag-ong nahuman nga edipisyo. May babayeng misangpit niya. Miduol siya sa babaye.

“Ikaw si Rose, di ba?” pangutana sa babaye.

“Oo, ako,” tubag ni Rose “Ngano man diay?”

“Gisugo ko ni Sir Brian nga ugma sa buntag, Lunes, paarion ka kay may pil-apan kang mga papeles. Matod niya nga ikaw maoy modumala ning dakong kan-anan karon. Atua pa siya sa Manila. Ugma pa siya mopauli nganhi.”

“Diyos ko! Tinuod kaha kining tanan? Wa kaha ko mag-damgo?” ni Rose.

“Wa ka magdamgo, Rose!” matod sa babaye. “Tinuod gayud ang tanan!” Unya may gihatag siya kang Rose, calling card ni Brian.

Gidawat kini ni Rose nga puno sa kalipay. Nagpasalamat siya sa Ginuo, ang Labing gamhanan sa tanan. Ug nag-ampo siya alang sa maayong pagbiyahe ni Brian paingon dinhi sa Sugbo. (KATAPUSAN)