MAO gyuy pagtak-ang ni Daisy sa utan kamunggay nga sinubakan og una sa ginamos-turnos alang sa paniudto dihang mitakandal ang hagdanang kawayan sa ilang payag. Sa iyang paglingi si Oscar nahimuntog na sa pantawan. Basa ang tibuok lawas sa iyang bana nga nagkurog.

“Naunsa ka?” midiyong sa kahibung ang nawong ni Daisy.

“Kanas Mentong! Gitinuntohan gyud ko!”

“Kay ngano diay?” pakisusi ni Daisy.

Gisaysay ni Oscar ang nahitabo. Nahulog siya sa suba. Gisulayan man god niya ang paagi nga giingon ni Mentong sa pagpamingwit og mga isda sa suba. “Ayawg diretsog tunton sa imong pasol, Oscar. Aninawa una ang ilawom sa tubig. Kon makakita kag hulma sa lapok nga magdalan-dalan, kana maoy patungdi. Mao kana ang agianan sa mga isda nga mangitag pagkaon sa ilawom. Ug kon makita ang imong paon, aw, siyempre, kubitan kag sama aning akong mga kuha ron.” ni Mentong sa ilang panagsultianay kagahapon. Mapagarbuhon kining miisa sa dagkong pantat, gurami ug halwan nga midawi kuno sa iyang taan.

Kumbensido si Oscar sa gipamung ni Mentong. Mao nga ganina sayo siyang miundang pagdaro ug mipaingon sa suba. Tuod, sa iyang pag-aninaw sa ilawom sa tubig nakakita siyag gagmayng mga dalan-dalan nga miluta sa lapok. Dali niyang gitunton ang iyang pasol nga may paon nga wati. Unya misibog siya ug nagpasalipod sa tuod nga naputol sa daplin. Nagpaabot siya nga mahinamon. Apan naminhod na lang ang iyang tuhod way isda nga mitandog sa iyang pasol. Mibalik siya sa tampi. Midungaw sa ubos. Kalit natipak ang yuta nga iyang gitindugan ug mitugalbog siya sa tubig.

“Unya nganong nasuko ka mang Mentong?” ni Daisy.

“Nganong dili? Nga matod pang Ingko Itok, kanang mga dalan-dalan nga molakra sa lapok, inagian man diay sa mga kinhason nga bisukol nga modas-ag pagpanggawas mabuntag!”

Kakataw-unon si Daisy nga naluoy sa iyang bana. “Pastilan kanimo, Oscar! Nganong mituo man ka anang Mentong? Nalimot ka ba nga kausa nabiktima sa ginuwatsi niyang mga estorya?”

Wa malimot si Oscar. Gitudloan sab siya kaniadto ni Mentong unsaon pagdakop og unggoy sa labing sayon nga paagi. Magkuha lang og duha ka buok bunga sa lubi, kanang tugkan ug may buwa. Bangagan ang tunga ug ibutang sa lasang. “Kon makit-an kini sa unggoy, Bay Oscar, manaog kini sa kahoy ug kuoton ang buwa. Inig kagunit niini sa buwa, di na gyud ni mamuhi kay mohuot man ang iyang kamot sa ilawom. Aw. sayon na kaayo siyang dakpon kay di na man makabalik pagsaka sa kahoy.” Apan mikagiki ang karaho pagkahibawo nga diriyot siya (Oscar) mahurot sa mga tagnok ug lamok pag-inatang sa lasang, pero way unggoy nga nanaog sa kahoy.

Si Mentong ang unang nahigala ni Oscar paghiabot nila ni Daisy ning dapita. Taga siyudad sila si Oscar ug Daisy. Nagtungha sila kaniadto sa siyudad, apan tungod sa nag-uros-uros nga gugma nagminyo sila. Nakigsulti ang amahan ni Daisy kaniya.

“May yuta ko nga napalit sa probinsiya, Oscar. ikay tikad adto kaysa pasaupan ko og laing tawo,” sugyot sa amahan ni Daisy.

Nangarisgar si Oscar alang sa kaugmaon nilang bag-ong magtiayon. Kay dili pa siya sinati sa banikanhong kinabuhi kanunay siyang magpangutana kang Mentong. Apan karong bag-o nabiktima hinuon siya sa komedya sa lagas nga ulitawo, kon di man gani kadto tinunto.

USA ka hapon, nadapit ang pagtagad ni Oscar sa daghang tawo nga nagpunsisok sa suba. Nagpakisusi sila si Daisy. Si Mentong diay ang gipunsisukan. Masulub-on kini nga nag-apong sa iyang kabaw nga wala nay kinabuhi nga naghayang sa lunangan. Usa ka lalake misulti kang Oscar nga nalimtan kuno ni Mentong paghaw-as ang kabaw samtang siya nanghilo og mga isda sa ibabaw nga bahin sa suba.

Misantop sa hunahuna ni Oscar ang kamatuoran sa paagi ni Mentong sa pagpangisda. Nakaingon siya sa iyang kaugalingon, “Moabot gyud ang gaba sa dautang binuhatan!” (KATAPUSAN)