Alcea Maningo

Cangyan, Carmen, Cebu

“AYAW intawon, maluoy ka!” singgit ni Marta dihang ang iyang puya nga anak lalake gigunitan sa tiil sa usa ka sundalo ug gibayaw kini atubangan sa trono ni Solomon, hari sa Israel.

Ang walang kamot sa sundalo ang nagagunit sa bata sa walang tiil samtang ang tuo nagkupot sa hait nga espada.

Updates on President Benigno Aquino III's presidency

Nangluspad ug gipaningot si Marta ning sayong kabuntagon bisag bugnaw ang hinuyuhoy sulod sa palasyo. Naghunahuna siya kon unsay iyang ihangyo sa hari aron dili dayunon paghiwa ang bata.

Usa ka semana pa lang ang nakalabay nanganak si Isabel. Dangtag tulo ka adlaw nanganak sab si Marta. Puro lalake ang mga puya. Wa silay mga uyab o bana kay pareho silang puta nga nagbaligya sa ilang dungog. Nagpuyo sila sa usa ka barong-barong nga usa ray lawak. Mag-uban ra silag katulog sa barong-barong nga nahimutang sa hilit nga sityo sa Israel.

Nianang kaadlawon sa wa pa sila mahidangat sa palasyo sa hari nagpatutoy si Isabel sa iyang anak. Pagpaduom niya sa iyang suso sa baba sa bata wa na kini maglihok. Namatay diay kini kay nadat-ugan niya tungod sa kalihok niya kon makatulog na. Nitan-aw siyang Marta ug sa puya niini. Maayong pagkahinanok sa duha. Gialsa ni Isabel ang patayng puya ug gibalhin tupad kang Marta. Gikuha ni Isabel ang anak ni Marta ug gibalhin niya sa iyang tupad ug gipasuso ang buhing puya.

Paghigmata ni Marta iya sab untang pasusuhon ang bata sa iyang tupad. Pagtuon niya sa iyang tutoy sa baba sa bata wa kini maglihok. Iyang gitan-aw pag-ayo ang bata. Patay na kini. Unya namatikdan niya nga dili iya ang maong bata, kay ang inahan makaila man gyud sa anak ug duna siyay timailhan sa bata bisag wa pa kini lihi.

“Isabel! Ambi kanang akong anak! Imong anak kining patay!” malagutong gipukaw ni Marta ang kauban sa balay.

“Naunsa ka diha? Imo kanang patay nga bata. Ako kining buhi!” ni Isabel nga nigunit og hugot sa puya, di mosugot nga bawion ang bata ni Marta.

Tungod sa ilang kasaba dunay silingang nakatambag nga moadto sila sa hari aron sila mahusay.

Gidala ni Marta ang patayng puya ni Isabel sa atubangan sa hari. Gidala sab ni Isabel ang buhing anak ni Marta.

“Kamong duha namulong nga kamo ang inahan sa buhi nga puya. Ikaw, Isabel, nipasalig nga ang patay nga puya iya ni Marta. Ug ikaw, Marta, nanumpa nga ang patay nga puya kang Isabel. Wa na hinuon tay mahimo sa patay, apan sa buhi nga puya, duna,” matod ni Solomon nga nagpahiyom nga mipasabot sa duha ka babaye ug sa mga tawong nanan-aw sa husay.

Miluta sa nawong ni Marta ang kahadlok. Sa nawong ni Isabel ang kamaldita.

“Hugot na ba gyud inyong hukom? Way moatras sa pag-angkon sa buhi nga bata?” ni Solomon.

“Wala, talahurong hari! Ako ang inahan sa buhi nga bata!” ni Marta, kuwang na lang mohilak.

“Ako ang inahan sa buhi nga bata! Iya ang patay!” ni Isabel nga mingisi sa tago morag buaya.

“Na hala. Sundalo, pikasa ang bata aron maayong pagkabahin ning duha ka babaye!” ni Solomon nga mimando sa sundalo.

“Mahal nga Hari! Ayaw na lag unsaa ang bata! Ihatag na lang ngadtong Isabel!” mitiyabaw si Marta dungan ang pagluhod sa tiilan sa hari.

“Sige, tungaa ang bata! Aron kon dili akoa, dili sab iyaha!” ni Isabel nga mingisi sa tago.

“Ayaw dayuna ang pagpikas sa bata!” mando ni Solomon sa sundalo. “Ihatag ang bata sa babaye nga gustong mabuhi ang bata, kay siya ang tinuod nga inahan. Ang gustong mopapikas sa bata nangamong lang kay siya ang inahan sa patayng puya!” (KATAPUSAN)