Fred Nuñez Cañete

Alegria, Cordova, Cebu

KALIT napawong ang panan-aw ni Nimfa. Hapit mabuhii ang selpon sa iyang kamot. “Animal ka, Reynante! Wa kay puangod! Nganong…?” Wa niya malahos ang buot ipamung. Mingaab siya paghilak. Unya gibusdak sa sopa ang gibug-aton sa iyang lawas.

“N-Naunsa ka, Day Nimfa?” ni Manang Denia niya nga nahasulpot sa lawak pagkadungog sa way tihik-tihik niyang paghilak.

“Gibuwagan kong Reynante, Nang,” ni Nimfa nga nagpamahid sa iyang mata. “Tungod kuno sa akong katambok. Giteksan ko niya…”

Nahiugbok si Denia. Gipasiklapan ang igsuon nga migantuong sa gilingkuran nga sopa. Puwerting tambuka! Guwapa unta pero ambot nganong nagpatuyang pagsupang. Kini ang dakong problema ni Nimfa. Kausa gisultian siya sa manghod mahitungod niini.

“Nahadlok ko, Nang, nga mabugnaw si Reynante nako. Unsay akong himuon aron moseksi kong tan-awon?”

Gitambagan siya ni Manang Denia. Giingnan nga kutohan ang pagkaon. Di na magpunayg katug ug mag-exercise kada buntag. “Aron mo-eslender kanang imong lawas.”

Bisag dalang panulogsulog gituman ni Nimfa ang tambag sa magulang. Giminusan niya ang iyang kinan-an. Apan ang resulta: misamot pagpanghugot iyang bukton, bagtak ug mga abaga.

“Naingon ka na nuon og si Manny Pacquiao anang imong hitsura, Nimfa!” ni Reynante nga nahaduaw usa ka gabii.

Napikal si Nimfa sa gipamung sa ulitawo.

“Bitaw, relaks lang, Dear…” daling alam-alam ni Reynante. “Sagdi, kay akoy mangitag paagi. Kanang solusyon nga makasulbad sa imong … aw, sa ato diayng duha nga problema.

Karong pila ka adlaw sultian tika.”Nanamilit si Reynante nga nagngisi.

Nagpaabot si Nimfa. Naghinam nga masayran ang solusyon nga giingon sa hinigugma. Apan kaganina giteksan nuon siya ni Reynante nga makigbuwag na kaniya.

“Wa siyay puangod, Nang Denia…” Ug midanguyngoy ang dalaga nga way kalainan sa iring namatyan.

Pagkaugma, nananghid si Nimfa nga mouli na lang sa probinsya.

Dako ang kahikurat sa tigulang niyang mga ginikanan tungod sa nakita nga hilabihan niyang pagtambok.Diriyot matagak ang gitangag nga hunsoy ni Tatay Teroy niya.

“Unsiyalan goy kinaon mong bataa ka didtos bay sa imong magulang nga puwerte mong mang pagsupang…?” nagkayuring si Nanay Masay.

Usa ka bulan ang tuling milabay. Gigugol ni Nimfa ang panahon sa mga gimbuhaton sa banika, sama sa pagpananom ug pagpangani, kauban sa kadalagahan ug kaulitawhan sa ilang dapit. Nalingaw siya ning paagiha. Buot niyang malimot kang Reynante. Apan inay malimot, misamot ang kamingaw nga nagpunayg pangusi sa iyang balatian. Kanunay siyang nagsubo. Way ganang mokaon. Hinungdan nga dako ang paghugo sa iyang lawas.

Unya usa ka hapon niana morag nakakita og di-ingon nato si Nimfa dihang kalit nahiabot si Reynante nga nagngisi.

“Nganong nia ka?” ni Nimfa nga nahunong pagpanilhig sa nataran.

“Nia ko kay mangasawa na ko nimo. Misalir diay ang solusyon kong gihimo!” matod sa ulitawo nga mihana paggakos sa dalaga. “Ka-seksi nang tan-awon sa akong ‘palalab’ ron, uy…!”

Giwakli ni Nimfa ang kamot ni Reynante. “Ayg binuang diha, ha! Unsang solusyona kanang imong gilamlam, nga imo man gain kong gibuwagan?”

“Kay mao bitaw na ang giingon kong solusyon…”

“Unsa?” midiyong ang mga mata ni Nimfa.

“Nia, ay, paminaw,” mipormal ang ulitawo. “Gibuwagan tika aron bation mo ang tumang kaguol ug kamingaw nako. Ug aron ka mohugo. Pero tiaw-tiaw ra tong ako…”

“Tiaw-tiaw diay, nga hapit ko mamatay!”

“Ay, layo ra nas tinai, Day. Tuod, hain silas Tatay ug Nanay … nimo, kay manuhod ko?”

“Manuhod sa imong mata! Pangulitawhi kog usab!” Ug kalit mitalikod sa Nimfa ug misaka sa balay. (KATAPUSAN)