Sa bawat bagong batas na ipinapasa tungkol sa edukasyon, inaasahan nating may malinaw itong maiaambag sa pagpapabuti ng pagkatuto ng mga mag-aaral. Ganito rin ang inaasahan ng marami sa Republic Act No. 12322, ang batas na nag-amyenda sa ilang probisyon ng Republic Act No. 10533 o Enhanced Basic Education Act of 2013. Subalit ang mahalagang usapin ay hindi lamang kung may pagbabago, kundi kung gaano kalinaw, makatuwiran, at kapaki-pakinabang ang pagbabagong iyon.
Sa esensya, hindi binuwag ng RA 12322 ang K to 12 Program. Hindi rin nito tahasang ipinagbawal ang spiral progression o nagtakda ng iisang bagong pedagogical approach. Ang ginawa nito ay bigyan ang Department of Education ng higit na kaluwagan upang pumili ng pamamaraang itinuturing nitong pinakamabisa upang matiyak ang mastery ng kaalaman at kasanayan sa bawat antas ng pag-aaral. Kasabay nito, inatasan din ang DepEd na magsagawa ng curriculum review na hindi bababa sa bawat limang taon.
Sa unang tingin, makatuwiran ang ganitong hakbang. Ang edukasyon ay hindi dapat nakakulong sa isang paraan lamang ng pagtuturo. Habang umuunlad ang pananaliksik at nagbabago ang pangangailangan ng mga mag-aaral, dapat ding magkaroon ng kakayahang umangkop ang sistema ng edukasyon. Walang perpektong pedagogical approach na mananatiling epektibo sa lahat ng panahon.
Gayunman, nararapat pa ring suriin kung sapat ba ang ibinigay na direksiyon ng bagong batas. Ang flexibility ay mahalaga, ngunit ang flexibility na walang malinaw na inilalahad na alternatibo ay maaaring magbunga ng kalituhan. Kung aalisin sa batas ang mga dating mas tiyak na probisyon ukol sa pedagogical approaches, natural lamang na itanong kung ano ang eksaktong kapalit nito at paano ito maisasakatuparan sa mga silid-aralan.
Dito nagiging mahalaga ang pagkakaiba ng prinsipyo at mekanismo. Nananatiling nakasaad sa batas ang mga dakilang layunin ng kurikulum: pagiging learner-centered, inclusive, culture-sensitive, responsive, at nakatuon sa mastery. Ngunit ang mga layunin ay hindi sapat sa kanilang sarili. Ang mga ito ay nangangailangan ng malinaw na estruktura, maayos na implementasyon, at sapat na suporta para sa mga guro.
Mahalaga ring maging maingat sa ilang mga argumento laban sa RA 12322. Halimbawa, hindi tumpak na sabihing awtomatiko nitong inalis ang cultural responsiveness ng kurikulum. Marami pa ring probisyon ng RA 10533 tungkol sa localization, contextualization, at indigenization na nananatiling umiiral. Ang mas makabuluhang tanong ay kung paano higit pang mapalalakas ang mga prinsipyong ito sa aktuwal na pagtuturo.
Gayundin, ang usapin ng Mother Tongue at spiral progression ay mas komplikado kaysa sa simpleng pagpapanatili o pag-aalis ng mga ito. Ang tunay na batayan ay hindi ideolohiya kundi ebidensya. Kung may mga aspeto ng dating sistema na napatunayang epektibo, dapat itong panatilihin at paghusayin. Kung may mga bahaging hindi nagbunga ng inaasahang resulta, dapat itong repasuhin at baguhin. Ang reporma ay hindi dapat nakabatay sa popularidad kundi sa matibay na datos.
Isa sa pinakamahalagang positibong aspeto ng RA 12322 ay ang institusyonalisasyon ng regular na curriculum review. Sa loob ng mahabang panahon, isa sa mga kahinaan ng sistema ng edukasyon ang mabagal na pagtugon sa mga bagong pangangailangan ng lipunan, ekonomiya, teknolohiya, at mundo ng trabaho. Ang obligadong limang-taong pagsusuri ay maaaring maging mekanismo upang maiwasan ang pagkaluma ng kurikulum.
Subalit hindi rin garantiya ang curriculum review. Ang kalidad ng anumang reporma ay nakasalalay pa rin sa kalidad ng konsultasyon, pananaliksik, at implementasyon. Kung magiging pormalidad lamang ang mga konsultasyon at kung hindi pakikinggan ang mga guro, magulang, eksperto, at industriya, mananatili pa ring limitado ang epekto ng anumang pagbabago.
Sa huli, ang pinakamahalagang usapin ay hindi kung pabor o laban tayo sa RA 12322. Ang higit na mahalaga ay kung makatutulong ba ito upang magkaroon ng mas malinaw, mas matatag, at mas epektibong direksiyon ang edukasyon sa bansa. Ang batas ay nagbibigay ng mas malaking kapangyarihan at pananagutan sa DepEd. Dahil dito, higit ding tumitindi ang obligasyon nitong maglatag ng malinaw na pedagogical direction na nakabatay sa ebidensya at tunay na pangangailangan ng mga mag-aaral.
Ang RA 12322 ay maaaring maging pagkakataon para sa makabuluhang pagbabago o maging isa lamang na panibagong yugto ng paulit-ulit na reporma. Ang magiging kaibahan ay hindi nakasalalay sa teksto ng batas lamang kundi sa kung paano ito isasabuhay ng mga gumagawa ng polisiya, mga tagapamahala ng paaralan, at mga guro.
Sa edukasyon, hindi sapat ang magagandang pangarap. Kailangan ng malinaw na direksiyon, matatag na mekanismo, at tuloy-tuloy na pananagutan upang ang mga pangarap na iyon ay maging realidad.
