Leonel B. Quillo
Ikaw kansang unod, abog ug planeta,
Nga ang imong mga mata gikawat sa adlaw,
Ikaw nga naglatay sa hagdanan sa umaabot,
Apan anaa sa lawanit nga karon ang imong sandalyas,
Nadunggan sa imong monasteryo
Ang tingog sa karaang epiko,
Nga nagburda og mga pulong
Ug gihinubay sa kadaugan sa Sugbo,
Himayaa ang biniling basahon sa imong kaliwatan
Dili ang napalid nga
panid nga gikan sa libro sa kasadpan
Ilha ang balhibo sa misakdap nga agila ug salampati
Nga nagtangag sa metapora sa imong kasaysayan
Aron mogataw ang banagbanag sa imong yutang natawhan,
Sa imong midahinggay nga dugo ug singot,
Matuhaw ang karaang pagsubang sa adlaw.
Ikaw nga gihigugma ang imong yuta
Nga wala mo man gani mahinganli---
Karon ikaw ang taklubo ug ang akong tingog
Sa taras paghiuli sa nahanaw ug natursing mga berso.
Karon mangligdas
kita palayo sa kinalang-anan sa kangitngit
Aron ilanog ang
pagarpar sa nahawasig-wasig nga bahad
Nga pagsubang sa Bisayang Kaliwatan.
Ang imong kamot nga imong gamiton sa pagsulat
Mahimugso pagbalik sa susamang sabakan
Taliwala sa nagdagayday nga takna sa way pagkatapos
Nag-aliwaros ang handurawan sa sinugdanang pulong
Sa way katapusang balak.
