Sinfronia R. Berdin
Ikaw ang damgo nga nagtabon sa kagabhion,
ang kahayag nga nagpangislap sa kadagatan,
ang paglaom nga misubang sama sa adlaw,
ang kinabuhi nga dili mapulihan.
Apan ngano nga kining luha
imong gitugot nga mosayaw sa akong aping,
sama sa mutyang nagdan-ag uban ang kasakit,
asa na ang panumpa nga gisulti sa hangin?
Bul-og nga kasakit ang gikulit ning dughan,
sama sa dagat nga dili matugkad;
ang akong pag-antus nasulat sa papel,
sama sa awit nga gihuptan sa kahilom.
Ikaw unta maminaw,
ikaw unta dili magpalayo;
ikaw unta kanako motuo,
sa gugma ko unta magpabilin ikaw.
Ikaw…
ang hulagway nga nagapabilin sa damgo,
ang tingog nga nagahuyop sa kahilom,
ang sugilanon nga dili matapos,
ang ngalan nga gihuptan sa tanang panahon.