Leonel B. Quillo
Ang mga langgam nga walay tag-iya
sama sa Intramuros,
nga nagdan-ag sa mga bintana sa simbahan:
ilang gihikap ang usa ka bulawanong pundok
sa nagkurog nga mga kamot sa usa
ka gigutom nga makililimos.
Nag-awit uban sa
nangusli nga
mga kilay,
Gikaon ang mga salin
sa mga irog
nga iring,
nanginom sa tubig-ulan,
nahadlok sa kalipay ug kasakit,
naghilak tungod sa kasakit sa samad.
Gipundok ko ang Intramuros,
sama sa mga kalag sa mga sundalo,
sa mga salimuang
ilawom sa akong mga mata.
Sa matag arko sa pader,
may tinago nga tingog
sa kampana
nga nagapanalipod sa singgit sa mga kabos.
Naglakaw ang mga
anino— anino sa mga samaran nga katipunero—
sa ngilit nga dalan nga giagian sa kalesa.
Ang mga arko sa adlaw
midan-ag sa karaang
mga bato,
daw nag-ihap sa mga panumdoman
nga gitago sa mga guwardiya sibil.
Intramuros, ikaw ang samad ug awit,
ang gugma nga gilansang sa krus,
ang lungsod nga usab gibangon
gikan sa abo sa pagkasunog,
nga nga giawitan og laylay sa iyang inahan
nga nahimutang ug gigapos
sulod sa ngitngit nga laberinto.
