Emilio de Catalina, PhD
Nagtuo kong mihalin na ikaw niining kalibutana,
Labing dako sa imong matang nga pagkalinalang,
Nga bisan ang imong himbison nga lawas wala na,
Apan ang imong espiritu pabilin pa niining yutaa.
Ikaw nagaukiok sa hataas nga hut-ong sa katilingban,
Sa baga nga tumpi sa Agila molabni ug molamon,
Pagbasdak nianang imong daw bandi nga tiyan,
Walay pagkapuno ug pagkatagbaw sa kahangturan.
Ang katawhan mosakripisyo gayud alang kanimo,
Basta malawgan ka lamang sa tinumpi nga Agila,
Ang katawhan kinahanglang mowadwad og trabaho,
Alang kanimo dakong pahat sa gikibra sa sweldo.
Bisan nalaksi ug nagaagulo ang atong mga dughan,
Molamon gayud si Lolong sa tinumpi nga Agila,
Bisan sa karsada puyding makapaulin ang sakayan,
Mamugsay ang napagbang trabahanteng katawhan.
O, nagkadakog taman ang bandi nga tiyan ni Lolong,
Apan pabilin pa gihapon siyang gutom sa kanunay,
Pangandoy'ng molamon ni Agila walay paghunong,
Wa kaila’s espidnohanong kayo taliwa sa kabuhong.
Ayaw kahibulong mabuot nga Pilipinhong katawhan,
Mao nay dugo sa kultura ang espiritu ni Lolong,
O, kini usa na man ka ontolohikanhong kinaiyahan,
Dili mapapas hangtod kinatumyan sa kapanahonan.