Ang mga kamot unang molihok,
dili aron makita,
apan tungod kay ang lawas nahinumdom
sa mga butang nga nalimtan sa baba.
Kon giunsa nila pagbangon,
pagkahulog ug paglabyog,
dili dungan apan sa panginahanglan.
Adunay miaswat sa mga pasalamat,
adunay miaswat sa mga pangamuyo,
adunay miaswat sa hilom nga pangandoy
nga mapasaylo
sa pagbiya,
sa pagpalayo.
Wala ko nakauli sa Pasko.
Wala ko nakauli sa Bag-ong Tuig.
Ania ko karon—
mibalik sa ritmo
nga kaniadto nagtudlo sa akong lawas
unsaon pagtuo.
Samtang ang mga bukton nagwarawara sa ubos,
sama sa pinulongan
nga nagkat-on pa unsaon paglitok.
Ang matag pag-ampo
nagadap-ig sa sunod.
Ang tinuohan dili gaan.
Dili kini kaluoy.
Kini bug-at, gidala balik sa lawas.
Viva Señor Santo Niño!
Ang siyagit milabang sa mga katuigan ug gilay-on,
sa langyaw nga mga kabuntagon
ug hinulaman nga mga kisame.
Gibayaw nako ang akong mga kamot.
Human sa dugay nga panahon,
miduyog sa pagsaulog.
Sinulog! Isyagit og kusog!