

GERWIN VIC E. BHUYO
Bangkok, Thailand
Gihapinan sa kagabhion
ang baryo, nag-inusara ka
nga miabot ang imong pig-ot
nga sakayan gipasinaw.
Usa ka lampara
mas hayag kay sa gikinahanglan sa bulan.
Ang dagat naghatag og luna
apan wala ka gidawat, ang mga katig
nagpalig-on sa imong balanse, duha ka pig-ot
nga hinungdan nga dili ka malunod.
Gipaubos nimo ang kahayag,
kini nagkurog sama sa pagpakabana.
Sa ilawom
ang mga samaran maoy unang milingi,
wala ka maghulat sa kusgan.
Naglibot ang imong bugsay,
mas duol.
Ang imong pukot matahom
nga mibukhad, usa ka pagpalapad.
Ang mga hilo nagtigom
og mga ngalan, adunay mosaka sa hangin
nga dili angay isulti.
Sa kaadlawon
ang baybayon nagbagulbol,
ang imong sakayan naggilakgilak sa unang kahayag.
Walay laing mga sakayan nga tupad niini,
napalong ang lampara.
Nagtindog ka sa balas
nga nakatilaw og asin,
kahayag nga dili makahatag og kainit nimo.
Ang dagat nipahilayo.