Binisayang Sinugboanon ang kauban ko sa pagpakigbisog;
Paraygon, masinabtanon, maisog sa mga lantugi.
Sayon litukon, hawot, maabi-abihon sa mga dumuduong;
Dili mapasagaron, maminaw ug mahinuklugon.
May kinabuhi nga mosaysay sa mga lintunganay,
Mabulukon ug matinud-anon sa iyang mga sugilanon.
Mahimayaon ang mga punto kon litukon —
Kini ang pinulungang Binisayang Sinugboanon.
Sa pagpakigbugtaw sa lumba ning kinabuhi,
Dan sa katarong ikaw pagaagakon;
Kay pinulungang Sinugboanon ikaw pagagiyahan,
Ilikay ka sa lapok sa kahitumpawakan.
Pinulungang Sinugboanon, ang bidlisiw sa kaugmaon;
Ang hinagiban aron ang ang-ang sa kabantog makab-ot;
Ang iwag sa mangitngit nga dan sa pagpanlimbasog —
Pinulungan’g Sinugboanon, pagkatimgas litukon!
Dili na kinahanglan mangindahay sa laing kanasuran,
Kay dinhi sa Sugbo anaa na ang pag-asenso.
Gamita ang pinulungang imong namat-an,
Ikaw sapnayon ngadto sa kinabuhing mabulukon.
Binisayang Sinugboanon, ang bahandi sa kaliwatan,
Gipakamatyan sa maisog nga katiguwangan.
Sila mitoo nga ang atong pinulungan ang tinuod nga bulawan —
Busa, mga kaigsoonan, ibayaw ang Binisayang Sinugboanon!
Ayaw hikawi ang yuta mong natawhan;
Libkasa sa imong mga ngabil ang maundanong pulong.
Ipasigarbo sa tibuok kalibutan nga ikaw usa ka Sugboanon;
Binisayang Sinugboanon ang gihiguma mo’ng pulong.
Sa yutang tabunon ikaw nagmabulukon,
Tungod sa pinulungang puno sa pagkamagayaon.
Mga damgo, nahatagan og kinabuhi—
Pinulungan ko, higugmaon ko.