Agripino Inot
Cebu City
Sa daplin sa suba mitubo ang usa ka kahoy,
nga adlaw-adlaw nag-atubang sa bulan nga dili maangkon.
Ang kahoy wala mangayo sa kahayag,
apan matag gabii nagpaambit sa iyang landong
aron ang bulan adunay pahulayan.
Ang bulan, bisan puno sa kahayag,
gitabonan sa panganod nga walay kahumanan.
Sa matag ulan nga motulo gikan sa iyang nawong,
ang kahoy maoy unang mosagop sa matag tinulo,
nga daw mga pulong nga wala makakaplag og dunggan.
Sa hilom, ang mga gamot sa kahoy
misulod sa kinailadman sa yuta,
sama sa pagbati nga wala gitugotan moturok sa kahayag.
Walay sanga nga nangayo sa paghikap sa bulan,
kay nahibalo siyang ang langit adunay kaugalingong kasabutan.
Apan sa matag hangin nga moagi,
gidala niini ang mga kasakit sa bulan.
Ang kahoy nahimong dunggoanan sa kakapoy,
ang dapit diin ang unos mahimong hinay,
ug ang kasaba mahimong pahiyom nga napugngan.
Sa matag paglabay sa panahon,
ang panit sa kahoy napuno sa mga garas
nga dili gikan sa kilat,
kondili sa mga pulong nga wala gyud niya masulti.
Ang bulan nagpadayon sa iyang paglibot,
nagdala sa ngitngit nga gisul-ob sa uban.
Ang kahoy nagpabiling lig-on,
wala magdahom nga mohunong ang kalangitan
aron usbon ang kapalaran.