GERWIN VIC E. BHUYO
Bangkok, Thailand
Gisultihan siya nga adunay mga paagi
ang usa ka lalaki sa paghigugma
ug mga paagi nga dili niya mahimo.
Ang pulong mituhop kaniya
sama sa bugnaw nga puthaw.
Miingon siyag oo
nga daw mas gamay pa sa kagutom,
igo ra gyod nga matulon.
Sa gabii iyang giutingkay ang lawas:
dila, mga kamot,
ang masinugtanon nga kangitngit.
Walay nawala.
Walay gisugid.
Miingon siya hangin ra to.
Pag-ampo nga walay pagluhod.
Wala’y marka.
Sa pikas bahin sa lungsod
usa ka kuna napuno sa gininhawa.
Ang singsing nag-init sa iyang lingin.
Nagkat-on siya pagbarog
diin ang mga anino dili mangutana.
Miagi ang mga tuig kaniya
sama sa tubig nga motulo sa anapog,
inanay
ug nagbag-o.
Sa dihang ang iyang buhok mahimong asin,
ang paglaom nahimong batasan.
Tul-id ra gyod ang linya.
Siya ang bawog
nga nakat-on sa pagtawag
sa kaugalingon nga kahayag.
