Ang Ebanghelyo karong adlawa naghisgot kabahin sa pagpataas ug pagpaubos (twa.Lk.14:7-14). Ang atong Ginoong Hesus naghatag og pasumbingay pinaagi sa hikay sa kumbira. Duha ka matang sa tawo ang iyang gihulagway kalabot niini.
Una, dunay tawo nga kon dapiton ngadto sa kumbira, inig-abot niini adto gilayon mopuwesto sa dungganan nga luna. Kining matanga sa tawo hayan gayud maulawan, kay kon aduna pay mga dinapit nga mas labaw pa kaniya, pabalhinon siya ngadto sa luyo nga luna. Ug tungod niini, maulawan siya atubangan sa kadaghanan.
Dinhi, atong makita nga ang maong matang sa tawo, adunay kinaiya sa pagpataas sa kaugalingon. Maoy hinungdan nga adto gilayon siya sa hataas nga luna sa kumbira. Mahimo usab kini bisan sa lain nga konteksto o kalihokan. Pananglit, diha sa Simbahan, adto gayud sa hataas nga luna magpahiluna. Sa laktod, kinaiya niini nga magpataas kanunay.
Ikaduha, gihulagway ni Ginoong Hesus ang matang sa tawo nga maoy husto sa mga mata sa Diyos. Busa miingon siya nga kon dapiton ang usa ka tawo ngadto sa kumbira, inig-abot niya adto siya magpahiluna sa luyo nga dapit, buwahan, ingnon siya sa tagtungod nga mobalhin ngadto sa dungganan nga luna sa kumbira. Tungod niini, mapasidunggan siya atubangan sa kadaghanan.
Dinhi, atong makita nga ang maong matang sa tawo adunay kinaiya sa pagpaubos. Busa miingon si Ginoong Hesus nga kon dapiton ang tawo ngadto sa kumbira, adto magpahiluna sa ubos o luyo nga dapit. Mahimo usab kining gamiton sa lain nga konteksto o kalihokan.
Nagpahinumdom kini sa laing bahin sa Ebanghelyo, ang mahitungod sa publikano ug sa parisiyo nga nag-ampo didto sa Templo. Ang parisiyo nag-ampo nga adunay kinaiya sa pagkamahigugmaon sa pagpataas sa iyang kaugalingon atubangan sa Diyos. Samtang ang publikano, didto sa luyo nga bahin sa Templo, nagpamukpok sa dughan gumikan sa pagbasol, ug halos gani dili moyahat. Kini nagpakita sa iyang pagpaubos atubangan sa Diyos, inangkon ang iyang pagkamakasasala.
Busa, gipasabot ni Ginoong Hesus nga kinsa kadtong magpataas sa iyang kaugalingon, diha man taliwala sa katilingban o atubangan sa Diyos mismo, ipaubos; ug nga kinsa kadtong magpaubos dinhi sa katilingban o atubangan sa Diyos, ipataas.
Mao nga mahimong ang usa ka tawo mangandoy gayud nga mahimong tinamod kaayo dinhi sa katilingban sa kalibutan, apan pwedeng usa siya ka tinamay atubangan sa Diyos. Ug ang usa ka tawo nga kontento lamang sa iyang ubos nga kahimtang ug gitan-awng ubos ug timawa ning kalibutana, pwedeng hataas atubangan sa Diyos.
Busa, pagkawala gayud diay kapuslanan ning pangandoy nga mahimong hataas kaayo dinhi ning kalibutana, apan usa ka timawa atubangan sa Diyos. Haguka ang pangandoy sa kasingkasing sa tawo nga gusto gayud sa hataas nga luna dinhi sa kalibutan.
Si Ginoong Hesus mismo naghatag og panag-ingnan niini. Usa siya ka Diyos, tagmugna sa tibuok uniberso, apan gihimugso gani siya didto lamang sa pasungan sa mga hayop. Ug, gilansang sa krus, nga daw usa ka tawo nga sinalikway sa katilingban.
Agig panapos, matod ni Ginoong Hesus: “Kay unsa may kapuslanan sa tawo kon maangkon niya ang tibuok kalibutan apan kawad-an sa iyang kinabuhi” (Mt.16:26). Buot pasabot, maangkon man tuod ang tanang dungog, gahom, ug bahandi sa kalibutan, apan malaglag ang kalag sa kalayo sa impiyerno.