Ang Bagyong Tino nagbilin og grabe nga kadaot sa kinabuhi, kabtangan ug panginabuhian.
Base sa rekord nga P1.2 bilyon ang danyos resulta sa maong katalagman nga miigo sa sa 9,193 ka pamilya sa 80 ka barangay sa Cebu City.
Sa maong sitwasyon nagpakita sa kahuyang sa kahimtang sa kalikupan ug sa kakuwang sa preparasyon batok kalamidad.
Ang dakong pangutana karon mao kung unsaon nato paglikay nga kini nga trahedya dili na mausab. Ang tubag anaa sa komprehensibong mitigasyon ug plano sa kaluwasan nga kinahanglan ipatuman sa matag barangay ug sektor sa lungsod.
Ang pagkab-ot sa tinuod nga “disaster resilience” dili kutob sa relief operation; kinahanglan kini magsugod sa maayong urban planning, reforestation, ug estriktong pagpatuman sa building code aron malikayan ang grabeng baha.
Ang pagtukod sa permanenteng evacuation centers, luwas nga layo sa mga landslide-prone ug flood-prone areas, kinahanglan himuong prayoridad.
Ang edukasyon ug pagbansay sa mga residente bahin sa disaster preparedness usa usab ka hinungdanon nga pamaagi aron makabaton sila og kahibalo ug kaisog sa hustong pagresponde.
Dili igo nga manghatag lamang ta og pagkaon ug tubig; kinahanglan atong tukion ang ugat sa problema—ang paglapas sa zoning regulations, kakulang sa drainage systems, ug ang patuyang nga pagpuyo sa delikadong dapit.
Ang kalamidad sama sa Bagyong Tino usa ka pahimangno nga ang kalikupan dili gyud nato malimbungan.
Kung dili kita motrabaho aron mapalig-on ang atong mga komunidad, ang susamang trahedya mahimong mobalik ug magbilin og mas lawom nga samad sa katawhan.
Ang panahon sa paghinulsol ug pag-ampo kinahanglan sundan sa panahon sa konkretong aksyon ug responsableng pagpangandam.
Sa maong pagpangandam maoy garantiya nga ang Sugbuanon ug ang Syudad sa Sugbo magpabiling lig-on ug buhi bisan pa sa mga unos nga mosunod.