Sa nahitabong pagpamusil sa Ateneo de Zamboanga University nga nikalas sa kinabuhi sa duha ka mga estudyante, lakip ang batan-ong gunman, dili lang usa ka insidente nga angay hilakan ug kalimtan. Usa ka pahimangno nga kinahanglan nato’ng hatagan ug pagtagad ang kahimtang sa atong kabataan.
Si Manila Archbishop Jose Cardinal Advincula nanawagan sa mga pamilya ug sa katilingban nga paminawon ang mga kabataan.
Daghan kanila ang hilom nga nag-atubang og kaguol, kabalaka, nawad-an sa paglaom, problema sa pamilya, bullying, ug pressure sa pag-eskwela nga dili mamatikdan sa mga tawo nga anaa sa ilang palibot.
Kinahanglan sab nato silang paminawon bisan sa mga higayon nga wala sila mosulti.
Usahay, ang kahilom dili timailhan nga walay problema.
Ang pamilya mao ang unang dangpanan, kinahanglan nga ang panimalay mahimong luwas nga dapit diin sila makabutyag sa ilang kahadlok, kasakit, ug kalibog nga dili kahadlukan nga hukman o kasab-an.
Apan dili lang pamilya ang adunay responsibilidad, lakip na ang eskwelahan, simbahan, komunidad, ug mga institusyon sa gobiyerno kinahanglan sab nga magtinabangay sa pagpalig-on sa mga mekanismo sa pagpaminaw, paggiya, ug pagtabang sa kabatan-unan.
Ang trahedya sa Zamboanga kinahanglan magdasig kanato sa paglihok, dili lamang sa pagpakita og simpatiya.
Kinahanglan natong susihon kon unsa ang mga hinungdan nga nagtukmod sa mga batan-on ngadto sa kasuko ug ang paghimo og kapintasan.
Sa panahon nga mas sayon alang sa uban ang paghukom ug pagkondena, kinahanglan nato pilion ang pagpaminaw, pagsabot, ug pag-atiman.
Ang pag-atiman sa kabataan di responsibilidad sa usa lang ka tawo o institusyon apan kolektibong katungdanan.