Alang sa mga Pilipino lakip na ang mga langyaw nga bisita, ang pag-explore sa nindot nga mga dapit o suroyanan lakip na sa mga baybayon, heritage nga lugar, ug cultural destination sa nasod kanunay nga natabunan sa kamatuoran: ang pagbiyahe sulod sa Pilipinas hilabihan ka mahal.
Gikan sa taas nga pletehan sa lokal nga mga biyahe sa eroplano ngadto na mahal nga inter-island nga transportasyon, ang dako nga gastohan sa pagsuroysuroy sa kaugalingong nasod maoy sagad nga reklamo sa mga turista.
Busa, ang umaabot nga husay sa Senate Committee on Tourism sa Pebrero 3 angayang tukion. Ang kamatuoran nga mas barato pa ang pagbiyahe paingon sa silingan nga nasod sa Asya sama sa Singapore, Thailand, Vietnam, o Hong Kong kaysa sa mga biyahe paingon sa lokal nga mga probinsiya sa Pilipinas gawas nga salikwaot nga kahimtang— timailhan nga adunay structural problems.
Ang mahal nga operational cost, kahuot sa trapiko, ug ang huyang intermodal connectivity nagpaturagas og saka sa pletehan ilabi na sa mga rota nga wa kaayo’y kompetensya.
Ang mga kal-ang sa imprastraktura nagpabiling usa ka dakong hinungdan. Ang dili episyente nga mga tugpahanan, kuwang sa kalambuan nga mga pantalan, dili maayong network sa mga kalsada, ug kakulang sa sukaranang pasilidad sa turismo ingon man nagpataas sa gasto sa logistics nga gipasa ngadto sa mga turista o travelers.
Kini nga mga kakuwangan gawas nga makaapekto sa affordable nga pagbiyahe nga makaguba sa memorable experience sa turista, makuratan, saputon ug di na mobalik.
Pinaagi sa maong infrastructure gap mao kini makaguba nga ang nasod less competitive itandi sa silinga’ng nasod nga grabe nga naka-invest sa ilang seamless transport systems.
Kon kini dili matagad hayan mapapas sa mapa ang Pilipinas sa mga oportunidad dili tungod sa dili maayong destinasyon apan gumikan sa sistema, nagpahimulos sa pagpataas sa bayranan.