Human sa daghang tuig nga pagtudlo sa kolehiyo, nakat-on ko nga ang estudyante dili lang nanginahanglan og maayong grado o nindot nga lecture. Nanginahanglan sila og magtutudlo nga buotan, madasigon, ug estrikto—tulo ka kinaiya nga usahay lisod ipahiusa, apan importante kaayo sa tinuod nga edukasyon.
Una, kinahanglan og buotan nga magtutudlo. Sa akong kasinatian isip professor, nakita nako nga dili tanang estudyante nga maulahi og pasa tapolan. Ang uban adunay problema sa pamilya, pinansyal nga kalisdanan, trabaho, o personal nga mga kabalaka. Usahay, ang ilang “Sir, nakalimot ko” adunay istorya nga wala nato nahibalui.
Mao nga ang Efeso 4:32 nag-ingon, “Magmaluloy-on ug malumo kamo sa usa'g usa.” Ang pagkabuotan dili pasabot nga pasagdan ang sayop. Nagpasabot kini nga masabtan una ang tawo samtang tudloan siya sa responsibilidad. Apan kinahanglan sab og utlanan. Kay kon pirming hatagan og extension ang deadline, basin ang estudyante magtuo nga ang deadline kay “suggestion” lamang.
Ikaduha, kinahanglan og madasigon nga magtutudlo. Ang estudyante makabantay kon ang propesor nagtudlo tungod lang kay kinahanglan o tungod kay tinuod siyang nahigugma sa iyang gitudlo. Ang madasigon nga magtutudlo makahimo sa usa ka boring nga leksyon nga mahimong makapainteres.
Ikatulo, kinahanglan og estrikto nga magtutudlo. Kini tingali ang klase sa propesor nga dili paborito sa tanan. Ang deadline kay deadline. Ang “Sir, pwede ugma?” usahay tubagon og, “Ngano man ugma kon karon man ang deadline?”
Ang estrikto nga magtutudlo dili kinahanglan mahimong mapintas. Ang iyang tumong mao ang pagtabang sa estudyante nga mahimong mas maayo.