Sa usa ka gabii nga nag-uwan sa Cebu City, nakita ni Lina ang usa ka lalaki nga naghigda sa kilid sa dalan. Hugaw ang sinina, nangurog sa kabugnaw, ug halos wala nay kusog. Daghang tawo ang nilabay apan walay nitagad kaniya.
“Sir, okay ra ka?” hinay nga pangutana ni Lina.
Hinay nga mitan-aw ang lalaki. “Biyai lang ko,” tubag niya nga puno sa kapait sa kinabuhi.
Apan dili ingon ana si Lina. Bisan pobre lang ilang pamilya ug nagbaligya siyag mga utanon sa merkado matag adlaw, gidala niya ang lalaki sa ilang gamay nga balay. Gitagaan niya kini og pagkaon, limpyo nga habol, ug mainit nga kape.
Ang ngalan sa lalaki kay Marco. Sa sinugdanan, hilomon ug dali masuko. Usahay mawala siya sulod sa pila ka adlaw ug mobalik nga hubog o nagkurog tungod sa droga. Bisan sakit sa dughan ni Lina, wala siya mihunong sa pag-atiman kaniya.
“Marco, dili pa ulahi ang tanan,” pirmi niyang isulti. “Aduna pay tawo nga motuo nimo.”
Walay kahibalo si Lina nga kaniadto doktor diay si Marco. Usa siya ka respetadong surgeon sa usa ka pribadong ospital. Apan human namatay ang iyang asawa sa aksidente, nalulong siya sa droga hangtod gisalikway siya sa iyang pamilya ug nawad-an og trabaho.
Sa matag adlaw nga kauban niya si Lina, hinay-hinay nga nabag-o si Marco. Tungod sa pailob, pag-atiman, ug walay hunong nga pagdasig ni Lina, nagsugod siyag undang sa bisyo. Lisod ang proseso, naay mga gabii nga maghilak siya sa kasakit ug pangandoy sa droga, apan si Lina pirming anaa sa iyang kiliran.
“Ngano man nga wala ka gikapoy nako?,” pangutana ni Marco usa ka gabii.
Mipahiyom si Lina. “Kay nakita nako nga maayo kang tawo. Nahisalaag ka lang ka sa laing dalan.”
Paglabay sa mga bulan, nakakita si Marco og trabaho isip assistant sa usa ka clinic samtang nagtukod pag-usab sa iyang kinabuhi. Nahibulong si Lina sa iyang kahibalo sa medisina hangtod iyang nadiskubrehan ang tinuod nga pagkatawo ni Marco.
“Doktor diay ka?” pinakurat niyang pangutana.
Miduko si Marco. “Kaniadto. Pero ikaw ang nakapabalik nako sa akong kaugalingon.”
Sa dihang mibalik ang kahayag sa kinabuhi ni Marco, mas nisamot usab ang iyang pagbati kang Lina. Dili tungod kay siya ang nitabang kaniya, kondili tungod sa iyang kasingkasing nga puno sa gugma ug paglaom bisan sa kapobrehon.
Usa ka hapon, samtang nagtan-aw sila sa pagsalop sa adlaw, gigunitan ni Marco ang kamot ni Lina.
“Wala koy ikahatag nga daghang kwarta,” ingon ni Marco, “apan gusto ko nga ubanan ka sa tibuok nakong kinabuhi.”Mitulo ang mga luha ni Lina samtang siya mipahiyom.
Kay usahay, ang gugma dili makita sa kaadunahan o perpektong kinabuhi, kondili sa tawo nga mopabilin bisan sa imong kiliran atol sa labing ubos nga kahimtang.(TAMPO)
