Sugilanon: Sardinas

Jessabele G. Bentazal

Boljoon, Sugbo

Usa ka bundak sa kinaiyahan ang mibitad sa akong mga tiil paingon sa Santo Rosario.

Nahinumdom ko sauna human sa klase, diri pud dayon ko dalhon sa akong mga tiilmatag higayong buot kong tugkaron ang kahaw-ang sa akong kaugalingon.

Karon, unom na katuig ang milabay apan wala gihapoy kausaban ang akong gibati sa pagtikang ko sa ang-ang sa simbahan.

“JY, Lahug, IT Park!”

“Tura oh! Ali, Bin, naay 17B,” sulti ko sa akong higala.

“Ayaw usa uy, wala pa ni-green,” tubag pud niya.

“Nanglabang na gani sila oh. Ali ba, mabundakan na gyud tag ulan ron,” pamugos ko kang Erbin.

Nakalabang tuod mi apan gihulat gyud namong mo-green and stop light. “Be a good citizen even if others are not” man seguroy motto aning tawhana, hunahuna ko pa.

Madahan ka og good citizen lang gihapoy hunahunaon nga tunga-tunga pa lang mi sa lapad nga pedestrian, mibundak na man gyung ulan. Nan nakalimot ra ba kos akong payong, gubaon pa gyud ang dalang Erbin. Apan walay angayang basulon adtong tungora. Kwits ra mi sa akong higala. Kay kon nilabang pa mi samtang wala pay signal sa suga, makasakay tuod mi apan lisod kay nakita nako ang 17B nga nagsinardinas ang mga tawo sa kahuot. Mayra pod diay nga wa mi nanglabang. Makasuhong pud gyud unta ko sa motto sa akong higala, apan mao lagi, naabtan mi sa bunok.

“Taysa, Bin. Pasilong sa ta uy. Puno man kaayo ang mga jeep,” reklamo ko pa. “Adto ta didto oh, abri pa seguro karon ang Santo Rosario”.

Pamilyar nga kasikas sa simbahan ang miduyog sa linagasak sa ulan sa atop sa Santo Rosario. Pamilyar nga baho ang akong nasingo. Pamilyar nga dagway sa kamingaw.

Pamilyar nga suok nga kapasalipdan. Naa diay gihapon sila si Tatay ug Nana nagpuwesto. Duna diay silay apo? Dili ko kaseguro kon nakahinumdom pa ba sila nako.

Kay igo ra man to silang mingisi sauna human midawat sa tagsa ka toper ware nga spaghetti ug biko nga akong gitunol nila liwas sa pasko. Dugay na pud kaayo to. Walana seguro sila katimaan sa akong dagway, sa kadaghan nang mga tawong ilang nahimamat matag adlaw.

Nangagilkil ang ilang mga sartin duyog sa linagasak sa ulan sa atop sa Santo Rosario.

Alas otso na kapin sa kagab­hion.

“La, gae kog kan-on”.

“Simhota sa, wala pa nadaot, Dong?”

“Lami pa man, La.”

“Gahia ablihon ani, La oh. Unsaon ni?”

“Paablihing Lolo ‘mo.”

“Kani ra gud ang birahon oh. Esi open can man ni”.

Daw gikumot ang akong dughan sa kaluoy nga akong gibati nila. Saba kaayo ang dinaguok sa mga sakyanan, ang pagbunok sa ulan, apan wala kini makatabon sa talan-awon nga akong gi-atubang. Ang alimyon sa sardinas nga ilang giablihan mibitad pabalik sa takna, pabalik sa akong kanhing gipuy-an sa nagtungha pa ko sa unang ang-ang sa kolehiyo. Diin sama nila, wala koy laing kadangpan kon magkutoy ang akong tiyan, kan-on nga nangaraan sa kalderin ug ang sardinas nga usa ka semana nanggitipig-tipigan.

Wala ko kapugngi ang pagtulo sa akong luha. Ambot kon nakabantay ba nako si Erbin nga nagpamahid ko sa akong mga mata.

“Lahi na pud nga pamasin-basin ang atubangon ni Nanay ug Tatay ugma. Ginuo, ayaw ililong ang imong grasya sa ilang kinabuhi”, sekreto ko nga ampo.

“Humota gud karon sa sardinas. Adto na ta na, mihinay na man ang ulan. Gigutom nako,” agda ni Erbin.

(KATAPUSAN)