Ang luwas nga pagpauli sa 343 ka overseas Filipino workers (OFWs) gikan sa Middle East magpakita nga naningkamot ang kagamhanan sa ilang kaluwasan, sa malampuson nilang pagpauli, unsa’y ilang kaugmaon human sa repatriation?
Dili ikalimod nga ang pagbalik sa nasod sa daghang OFWs dili lang ang pisikal nga pag-uli, apan nag-atubang sila sa kawalay kasegurohan. Ang kadaghanan kanila niuli nga wa nay trabaho nga maoy gisaligan sa ilang pamilya.
Busa, ang repatriation dili ang katapusan sa responsibilidad sa gobiyerno—apan sinugdanan sa mas dako nga buluhaton: ang reintegrasyon.
Matod pa ni Hans Leo Cacdac, adunay igong pundo alang sa repatriation ug reintegration programs. Apan ang pangutana: igo ba kini aron maseguro ang malungtaro’ng panginabuhian?
Kinahanglan nga palig-unon sa gobiyerno ang mga mosunod nga lakang:
Una, trabaho dayon (immediate employment matching). Dili igo ang pinansyal nga ayuda kay mahurot lang sulod sa pipila ka semana. Kinahanglan adunay direkta nga koneksyon sa lokal nga industriya aron ma-absorb ang OFWs, ilabi na niadtong adunay specialized skills.
Ikaduha, pautang ug livelihood support nga walay taas nga interes. Daghang OFWs ang gustong magsugod og negosyo, apan nababagan tungod sa kakulang sa kapital. Ang zero o low-interest loan programs uban sa mentoring.
Ikatulo, skills retraining ug upskilling. Ang panginahanglan sa trabaho sa lokal nga merkado lahi sa abroad. Angayan nga mahatagan sila og bag-ong kahibalo nga mohaom sa kasamtanga’ng panginahanglan sa ekonomiya—sama sa digital skills, agribusiness, ug technical trades.
Ug ikaupat, longterm economic planning. Ang padayon nga pagsalig sa labor export naghimo sa mga Pilipino nga vulnerable sa global nga krisis. Panahon na aron lig-unon ang lokal nga industriya aron dili na mangita’g trabaho sa gawas.
Ang repatriation usa ka makatawhanon nga lakang, apan kon walay lig-on nga plano mahimong temporaryo lamang ang solusyon.